1 jaar later met: Dorien

no images were found

Dorien studeerde af in juni 2009, in de richting Wiskunde-Wetenschappen.  Hoe zit dat nu, ongeveer 1 jaar later?  Heeft zij zich kunnen aanpassen aan het leven in de universiteit, hoe heeft zij die toch wel grote evolutie aangevoeld?  Ignas uit 6 Secretariaat-Talen zocht dat voor ons uit, in zijn interview in de reeks ‘1 jaar later’.

1. Dag Dorien, welke richting volg jij nu ?

Ik zit momenteel in mijn eerste bachelor Revalidatiewetenschappen en kinesitherapie, aan de Vrije Universiteit Brussel.

2. Doe je deze richting graag ?

Aangezien ik gekozen heb voor een universitair niveau, volg ik academische bachelor. Dit wil zeggen dat mijn eerste opleidingsjaren vooral theoretisch gericht zijn, op wat en hoe van zaken. Dit maakt het belangrijkste verschil met een professionele bachelor. Door het feit dat ik nu voor het grootste deel te maken heb met hoorcolleges, dus theoretische lessen, en minder sterk met WPO’s, of praktijklessen, is het besef van het echte handelen nog redelijk ver weg. Al het theoretische maakt de studie natuurlijk minder aangenaam, maar dit is uiteraard wel nodig, dus dat nemen we er graag bij. Toen ik mijn eerste stages aflegde, eentje ergens eind oktober al en een andere later in april, heb ik pas echt ervaren wat mijn studierichting praktisch gezien inhield. Dit maakte mij dan ook zekerder van het feit dat dit was wat ik werkelijk graag wou doen.  Dus ik kan wel zeggen dat ik, ondanks sommige minder fijne zaken, toch mijn richting zeer graag doe.

3. Wat wil je later gaan doen met je studies ?

Natuurlijk zou ik later graag een zelfstandige praktijk oprichten maar het is uiteraard vanzelfsprekend dat ik eerst enkele jaren ervaring opdoe als kinesiste in een ziekenhuis of in een kinesitherapeutenpraktijk. Kortom, niet onmiddellijk op zelfstandige basis.

dorien2

4. Mis je het IMI ? Indien ja ,wat mis je eraan ?

Dit is een zeer overtuigende JA! En vooral het secundair. Ik heb nooit op een andere school gezeten dan het IMI. Zowel tijdens de kleuterklassen, de lagere school en middelbare school heb ik op het IMI gezeten. Ik kan dus moeilijk zeggen wat die school nu specifiek specialer maakt dan andere scholen maar ik kan wel zeggen dat ik er de sfeer ontzettend hard mis. Kleine, aangename klassen die een hechte groep vormen, leerkrachten op wie je zowel tijdens als buiten de lessen kon rekenen, maar vooral het feit dat ik op een vijftal minuten, van bij mij thuis op school stond. Dat is nu wel heel anders. Er gaat ook een gezelligheid uit van die school. De herinneringen daar, zal ik niet snel vergeten.

5. Heb je nog veel contact met je vroegere vrienden ?

Ik heb voornamelijk nog contact met mensen uit mijn klas, en dan specifiek met diegene die een groepje vormden. Die contacten zijn dus nog niet weggevallen, ondanks het feit dat we elkaar nu wel veel minder vaak zien. We proberen dan vaak in het weekend nog een samen te komen. Wat wel opvallend is, is dat het plots heel anders wordt. Iedereen gaat naar een andere school, een andere richting, andere vrienden, … Hetgeen ons vroeger aan elkaar bond, valt nu plots weg dus dat is wel raar als je elkaar tegenkomt. Daarmee bedoel ik dan, toen iedereen nog bij elkaar zat, wist men waarover je het had toen je één bepaald ding zei, iedereen had het meegemaakt. Als je nu iets vertelt, gaat het soms wel eens over zaken op de nieuwe school en dat is toch wel anders. Al bij al vind ik dus toch dat ik nog vaak contact heb met oude klasgenoten en andere leerlingen van het IMI. Ik hoop ook natuurlijk dat die contacten niet snel zullen wegvallen.

6. Is er een groot verschil tussen het IMI en je huidige school ? Waar zitten die verschillen ? Was dit een grote aanpassing voor jou ?

Het grote verschil is namelijk, je komt van een middelgrote school en gaat naar een gigantisch grote school. Veel verschillende culturen, veel verschillende studierichtingen, veel verschillende gebouwen, auditoriums, leerkrachten, … Het is een soort IMI maar dan honderd maal zo groot. Dit was zeker en vast een grote aanpassing. In het begin liep ik zowat verloren. Je bent nieuw, kent amper een aantal mensen, laat staan dat je weet waar alles zich bevindt. Een ander groot verschil, waar ik me zeer sterk heb moeten aan aanpassen, was de afstand zoals ik al eerder zei. Vroeger was ik op een vijftal minuten op school, daar waar ik soms nu wel een uur extra voor moet rekenen. Verder is er ook nog het feit van de onregelmatige lesuren. Daar had en heb ik het nog steeds heel moeilijk mee. Vroeger had ik les van 8u30 tot maximum 16.25. Soms beginnen de lessen al om 8.00u en eindigen ze pas om 17.00u. Volgend jaar staat er zelfs een dag van 08.00u tot 20.00u op het programma. Je bent met andere woorden uit je ritme geslagen.

7. Hoe verliepen je eerste dagen ? Werd je goed opgevangen door leerkrachten medestudenten ?

Zoals ik al eerder zei, verliepen de eerste dagen nogal chaotisch. Je zit wel in een auditorium met een heleboel mensen rondom jou, waarvan je vermoedt ze dezelfde richting gekozen hebben maar dat is het dan ook. Er is niet zo iemand als een begeleidende professor of ‘klastitularis’. Ik had in het begin een beetje het gevoel aan mijn lot overgelaten te zijn. Je moest er als klas van 130 leerlingen maar zien uit te komen waar je moest zijn voor de volgende les. Gelukkig waren er een aantal medestudenten vertrouwd met het VUB-domein en konden die ons wel helpen.

8. Verschilt de manier van lesgeven ?

De manier waarop lesgegeven wordt, verschilt niet echter zozeer… Theorie is theorie en kan op geen enkele andere manier gegeven worden dan jou ook wellicht wel bekend is. Oefeningen zijn oefeningen en moeten uiteraard ook kloppen. Dus qua manier is er niet echt een groot verschil, het is echter wel het tempo dat zeer sterk verschillend is. Daar had ik het in het begin wel moeilijk mee, om me daaraan aan te passen. Wat ik tijdens mijn 2 laatste jaren secundaire opleiding tijdens chemie gezien heb, heb ik op 2 weken op de universiteit gezien. Twee weken van 4 uur, in acht uur was mijn volledige kennis van chemie samengevat.

9. Zijn de leerkrachten op je huidige school strenger dan op het IMI ? (indien ja, in welke zin ?)

Ik vind niet bepaald dat leerkrachten, of professoren zoals ze wel liever genoemd worden, strenger zijn. Natuurlijk moet er respect zijn, zowel in manier van aanspreken als in gedrag ten opzichte van hen. Maar dit is volkomen normaal en zeker niet nieuw. Er is wel een groot verschil tussen professoren. Sommige  praten dan ook over niets anders dan enkel hun vak en hun cursus die ze moeten zien, ze wijden nooit uit. Terwijl andere een volledige verhaal koppelen aan hun leerstof. Het is wel zo dat de afstand tussen leerling – professor groter is dan die tussen leerling – leerkracht. Naar een leerkracht zal je sneller toe stappen met allerlei zaken. Dit gebeurt amper op universitair niveau, daar zijn andere diensten voor ontwikkeld om je met dergelijke problemen te helpen. De afstand tussen leerlingen en assistenten van professoren is dan weer kleiner. Assistenten kan je eigenlijk het best vergelijken met leerkrachten uit het secundair.

10. Wat is het leukste aan het feit dat je op unief of hogeschool zit ?

Het grootste voordeel wat je op universitair niveau hebt, is dat je zeer vaak hoorcolleges krijgt waar er geen verplichte aanwezigheden zijn. Dus wanneer het een warme dag is, is de verleiding al snel groter om buiten met een massa andere studenten te gaan zitten in plaats van de lessen natuurlijk. Je hebt op die manier veel meer verantwoordelijkheid voor alle dingen die je zelf doet. Maar met die verantwoordelijkheid kan je gelukkig snel omgaan doordat er je discipline opgelegd werd in het secundair. Sommige studenten kunnen in het eerste trimester dan ook niet om met die grote verantwoordelijkheid en vrijheid die ze plots gekregen hebben, maar dat draait al snel bij na de eerste examenperiode, wanneer blijkt wat het resultaat is van hun vrije leven. Een ander fijn aspect is dat er wekelijks minstens twee fuiven, TD’s, georganiseerd zijn. Je bent natuurlijk vrij om te doen en laten wat je wil maar dit kan wel eens fijn zijn. Het is ontspanning die gelinkt is aan je school. Daardoor heerst er ook altijd een gezellige sfeer op de campus tijdens dergelijke evenementen. Het studentenleven is dus zeker plezier maken maar ook zeer hard werken. Het is dus je grootste taak om hierin een evenwicht te zoeken.

11. Een laatste vraagje, misschien ook de moeilijkste, Zou je indien je mocht herbeginnen op het IMI dezelfde keuzes maken of zou je bepaalde dingen anders aanpakken ?

Ik denk niet dat ik dingen anders zou doen als ik opnieuw zou mogen beginnen. Ik heb een zeer aangename en fijne tijden gehad, mij zeer vaak geamuseerd, vele vrienden leren kennen, vele vrienden eraan overgehouden, mijn vriend leren kennen waarmee ik nu ondertussen vier jaar en half samen ben EN daarbovenop elk jaar met glans doorstaan. Ik mag best wel fier en tevreden zijn met mijn ‘carrière’ op het IMI, waarvoor dank aan iedereen die me daarin bijgestaan heeft.

Bedankt, Dorien.

Graag gedaan.

Laat een Reactie Achter