Afgestudeerd @ IMI

Geplaatst in: Activiteiten | 0
Een aantal onder hen wat minder, sommigen wat meer, maar gemiddeld hadden zij een derde van hun leven op het IMI gezeten en nu zijn ze eindelijk afgestudeerd. Voor hen is die zes jaar een eeuwigheid, de ouders hebben zo iets van “is dat al zes jaar ?” Waar ze in het begin van de proclamatie zo iets hebben van “eindelijk weg” gaat dat naar het einde van de receptie, een paar uur later dus, naar “ik ga dat toch wel missen” tot “vrijdag komen we toch nog eens” – al zeker als je zegt dat ze niet meer hoeven te komen – tot “meneer, mogen we volgend jaar nog eens een les komen volgen”. Ik kan dan al wel wat bruut reageren van “buiten is buiten”, maar diep in mijn hart hoop ik ze spoedig terug te zien: op een eetfestijn, een opendeurdag, of ja, waarom niet, tussen de lesuren in, waar je dan op de gezichten van de leerlingen die op dat moment les krijgen enige verbijstering kan aflezen zo van: “hoe is het mogelijk? Ze moeten nu niet meer komen en nu staan ze hier voor hun plezier. No way, dat ik dat ooit ga doen …”. Mijn afgestudeerde leerlingen doorzien dan ook mijn brute buiten-is-buiten-reactie. Je ziet dat aan hun glimlach en dan zegt er eentje: “meneer, geef maar toe, ge gaat ons missen”, wat ik dan maar toegeef.

14_proclamatie